Месяц: Май 2020

                                                Ֆրանսիական ժողովրդական հեքիաթ

Հայր Բոնամին գիտեր-չգիտեր, ընդամենը մի հեքիաթ գիտեր: Ամեն օր նա այդ հեքիաթն էր պատմում և այնքան էր պատմել, որ բոլորս արդեն անգիր էինք արել: Հեքիաթը որսորդների մասին էր և այնքան զվարճալի էր, որ լսողը ծիծաղից թուլանում էր:

Այդ անգամ, Ալիսան օգնում էր իր մայրիկին նախաճաշի սեղանը հավաքել։Նա վերձրեց դանակները, որպեզզի, տանի դարակում դնի։Նա տարավ և պատահական սղաց ընկավ դանակների դարակ։Մայրիկը տեսավ, որ դարակը բաց է, փակեց, բայց չնկատեց Ալիսաին։Նա վերջացրեց հավաքելը և մտածեց։<<Հետաքրքիր է ուր է Ալիսան>>։Ալիսա, Ալիսա՜ ուրես։Ալիսան չպատասխանեց։

Մի հեռավոր երկրում ապրում էին բարի հրաշագործները: Եվ չնայած մարդիկ նրանց երբեք չէին տեսել,նրանք գիտեին, որ հրաշագործները գոյություն ունեն, քանի որ հաճախ էին զգում նրանց  ներկայությունը և օգնությունը: Պատմում են, որ կախարդական երկրում արևը միշտ տաքացնում էր և անգամ ձմռանը ծաղկում էին աննկարագրելի գեղեցկության ծաղիկներ: Այնտեղ

Մի աղջիկ կա: Նրան Ալիսա Գլորիկ են ասում: Հիմա  քեզ կպատմեմ նրա մասին: Գիտե՞ս՝ ինչո՞ւ են նրան «Գլորիկ» ասում: Որովհետև նա շարունակ գլորվում-ընկնում է, շարունակ ու ամեն տեղ: Մի անգամ պապը փնտրում է նրան, որ պարտեզ տանի.
_ Ալիսա՜… որտե՞ղ ես:
_ Այստեղ եմ, պապի՜կ:
_ Որտե՞ղ՝ այստեղ:
_ Եսիմ…:  Զարթուցիչի մեջ:

Առաջադրանք1.

Ուսումնասիրեցի յոգան երեխաների համար եւ պատրաստեցի մարզական պաստառ իմ նկարներով։ Բոլոր վարժությունները կատարելիս պահել եմ ժամանակ՝ 20 վրկ.։ Ինձ դու է գալիս յոգայով զբաղվել։

Մի օր, ես, գնացի քնելու և մի տարօրինակ տեղ հայտնվեցի, դրանից ես արթնացա և տեսա, որ դպրոցում եմ, ես ուրախացա ու գնացի դասարան։ Դասարանում բոլորը լուռ նստած էին, բայց ուսուցչուհին դասարանում չեր։Ես որոշեցի ուսուցչուհուս ման գամ։ Ես ամբողջ դպրոցը ման եկա բայց, չգտա։Ետ եկա դասարան և տեսա, որ ուսուցչուհիս դասարանում է ու բոլորը բարձր երգի տակ արում են։Ես էլ սկսեցի պարել և մի պահ երաժշտությունը կանգ առավ, ես հարցրեցի ուսուցչուհուս։

—Ընկեր Թամարա ինչ եղավ, ինչու երաժշտությունը կանգ առավ։